بسم الله الرحمن الرحیم

وَلَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا

و خداوند هرگز برای کافران نسبت به اهل ایمان راه تسلّطی باز نکرده است. ﴿سوره مبارکه نساء آیه ۱۴۱﴾

تجربه سالیان اخیر و به ویژه دو جنگ تحمیلی اخیر ثابت کرد اگرچه پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) بر پایه موازنه متقابل میان «تعهد به عدم اشاعه» و «تضمین حقوق و امنیت اعضا» بنا شده است، اما ساختارهای بین‌المللی مبتنی بر این پیمان، دچار بی‌خاصیتی کامل و موجب تبعیض ساختاری و ناکارآمدی در تأمین حداقل‌های حقوق قانونی ملت شریف ایران در این پیمان شده‌ است.

کمترین حق ملت ایران از عضویت در این معاهده این بود که از فعالیت صلح‌آمیز هسته‌ای در سایت‌هایی که وضعیت آنها برای آژانس روشن بود، حمایت شود و در قبال بمباران آنها واکنشی از سوی آژانس در پی داشته باشد، اما آژانس به سکوت هم قانع نشد و عملاً نقش کاتالیزور را برای حملات علیه ایران بازی کرد و هم‌اکنون نیز در حال تداوم همین نقش است.

ضمن اینکه به لحاظ حقوق بین‌الملل اساساً این معاهده با چالش‌های جدی در حوزه برابری حقوقی و اجرایی مواجه است. تقسیم دولت‌ها به «دارنده‌ی سلاح هسته‌ای» و «فاقد آن» در حالی است که امتیازات و تعهدات این دو دسته کاملاً نامتوازن می‌باشد و موجب شده که در کنار انتقادات عملکردی، از نظر حقوقی نیز کارآمدی این پیمان مورد تردید جدی قرار گیرد.

در شرایط کنونی نیز با توجه به تجربه سال‌ها همکاری جمهوری اسلامی ایران با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر مبنای پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، مضر بودن عضویت در NPT برای ملت ایران کاملاً آشکار شده است. این پیمان در بزنگاه‌های حساس نه‌تنها از حقوق ملت ایران صیانت نکرده، بلکه به ابزاری برای فشار بیشتر علیه کشورمان تبدیل شده است. از همین منظر، بازنگری در سطح همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و خروج از NPT، نباید صرفاً به‌ عنوان یک واکنش احساسی یا مقطعی دیده شود؛ بلکه می‌بایست به‌عنوان یک گزینه راهبردی جدی برای بازتعریف مناسبات ایران با ساختارهای بین‌المللی مورد توجه و عمل قرار گیرد. چرا که ادامه حضور در چنین ساختاری نیازمند پاسخ روشن و اقناع‌ کننده‌ای است که عملاً بعد از وقوع دو جنگ و مشاهده عملکرد آژانس چنین پاسخی وجود خارجی ندارد.

اگر زمانی ادعا می‌شد که این معاهده بر موازنه بنیادین عدم گسترش سلاح هسته‌ای در برابر حق استفاده صلح‌ آمیز و حفاظت از اعضا در برابر تجاوز استوار است، لیکن امروز این موازنه فرو پاشیده و ادامه عضویت در آن، نه تنها امنیت‌ساز نیست بلکه دست دشمن را برای خباثت بیشتر هم باز می‌نماید.

لذا با عنایت به اصل صریح ماده ۱۰ پیمان NPT که هر عضوی حق دارد در صورتی که رویدادهای مربوط به موضوع پیمان، منافع عالیه کشورش را به خطر اندازد، از آن خارج شود؛ امروز با استمرار تهدیدات وجودی، تجاوزات علنی به خاک و تأسیسات کشور و ناکارآمدی مطلق ضمانت‌های بین‌المللی، منافع عالیه و امنیت ملی ایران در مخاطره جدی قرار گرفته و مصداق روشن رفتارهای ظالمانه و عدم ضرورت ادامه همراهی ایران با آژانس است.

البته طبیعی است که اقدام ایران برای خروج از پیمان NPT با واکنش‌های تبلیغاتی غرب و عوامل داخلی آن، برخی فشارهای سیاسی و احتمالاً تحریم‌های تازه همراه شود؛ اما این‌هزینه‌ها در مقایسه با وضعیتی که امروز بر ملت تحمیل شده، کمتر خواهد بود و متقابلا منافع خروج از NPT همچون پایان نظارت‌های یک‌طرفه، جاسوسی، بهانه‌تراشی‌ برای تجاوز از یک طرف و بازسازی بازدارندگی، حفاظت از تأسیسات و دانشمندان و استقلال کامل‌ در موضوعات بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای از طرف دیگر، کفه سنگین‌تری به نفع ملت شریف ایران خواهد داشت.

جبهه پایداری انقلاب اسلامی با بررسی دقیق این موضوع در نشست‌های مختلف کمیته‌ سیاسی و ارایه گزارش آن که به تصویب شورای مرکزی رسیده است، اعلام می‌دارد: از آنجایی که امنیت، اقتدار و عزت ملت مقاوم ایران خط قرمز غیرقابل معامله نظام جمهوری اسلامی است، از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی و اعضای محترم شورای عالی امنیت ملی کشور انتظار می‌رود که روند قانونی و اجرایی خروج کامل جمهوری اسلامی ایران از پیمان NPT و توقف کلیه همکاری‌های فراپیمانی را به همراه بازآرایی در دکترین دفاعی و نظامی ایران، در سریع‌ترین زمان ممکن به جریان اندازند.

والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

جبهه پایداری انقلاب اسلامی