Eskiden küçük şeylerden mutlu olmayı daha iyi biliyorduk sanki. Bir arkadaşla yapılan uzun bir telefon konuşması, akşamüstü içilen bir kahve ya da hiçbir şey yapmadan oturulan yarım saat bile insana iyi gelirdi. Şimdi ise dinlenirken bile aklımız başka yerde. Televizyon izlerken telefonumuzu kontrol ediyor, yemek yerken bir sonraki işimizi düşünüyoruz. Zihnimiz sürekli meşgul olduğu için gerçekten dinlenmeyi de unutuyoruz.

Bir de başkalarının hayatlarına bakarak kendi hayatımızı değerlendirme alışkanlığımız var. Sosyal medyada herkes mutlu, herkes bir yerlere gidiyor, herkes yeni bir şeyler başarıyor gibi görünüyor. İnsan ister istemez kendi hayatında eksik olanları düşünmeye başlıyor. Oysa gördüğümüz şeylerin hayatın tamamını yansıtmadığını biliyoruz. Kimsenin bütün yorgunluğunu, endişelerini ve kapalı kapılar ardında yaşadıklarını birkaç fotoğraftan anlamamız mümkün değil.

Ben artık mutluluğun biraz da hayatın hızını düşürmekle ilgili olduğunu düşünüyorum. Her davete katılmak, her işe yetişmek, herkesi memnun etmek zorunda değiliz. Bazen bir planı ertelemek, telefonun sesini kapatmak ya da yalnızca sevdiğimiz bir içeceği hazırlayıp pencerenin önünde oturmak da yeterli olabilir. Üstelik bunları yapmak için özel bir günü veya tatile çıkmayı beklememize gerek yok.

Hayatın sorumlulukları elbette bitmiyor. Ödemeler, işler, ev düzeni ve günlük telaşlar bir şekilde devam ediyor. Ancak bütün bunları yaparken kendimizi sürekli en sona bırakmak zorunda da değiliz. Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şu: Herkese ve her şeye yetişmeye çalışırken kendimize yetişebiliyor muyuz? Çünkü günün sonunda, hayatı yalnızca tamamlanması gereken işlerden ibaret görmek istemiyorsak, yaşadığımız anların da hakkını vermeyi öğrenmeliyiz.